با یک غزل جدید

 

دیگر به بعد ازاین خودم تف نمی کنم

قلب ترا به غیره تعارف نمی کنم

لم می دهم به خاطره های نیامده

با آه مانده خلق تاسف نمی کنم

حال و هوای صحنه به دست خود من است

لبخند  هم به جبر و تکلف نمی کنم

از هر چه هست می گذرم٬ از تو هیچ وقت

در هیچ چیز جز تو توقف نمیکنم

 

از آن شبی که حال و هوایم عوض شده

نه خواب میروم نه خروپف نمی کنم

حق با من است اگرچه از آزار چشم ها

تکرار طرح «کارد و یوسف» نمی کنم

:«این عشق غصبی است »ولی من به هیچ وجه

جز در زبان شهر تصرف نمی کنم

بازیده ام  ترانگی صبح  بعد  را

قلب ترا اگرچه  تعارف  نکرده ام!

 

 

|+|