یــــــادم نــــــــداده انـــــــــد

آن روزها همه اش شعر است

yadamnadadehand — Fri, 06 Nov 2009 18:50:18 GMT

...وشعر شور و زندگی است و شعر ...بی شک هیچ چیزی شعر نمی شود . به خصوص برای کسی از همیشه به آن دچار بوده است .کسی که معلم کلاس اولش وقتی برای آنها شعر می خواند محبوبیت دیگری دارد.کسی که به محض دریافت کتابهای درسی اش ابتدا تمام شعر های آنها را پیدا می کرده و می خوانده است.کسی که بی صبرانه منتظر روزی بوده که نوبت هفتگی کلاسشان برای امانت گرفتن کتاب از کتابخانه ی کوچک مدرسه شودو برایش پیدا کردن کتاب شعر به منزله ی یک موفقیت و کشف بزرگ محسوب می شده، و اگر هم کتاب شعر پیدا نمی کرد لااقل داستانی پیدا می کرد ه که لای ماجرایش شعر داشته باشد!

و غزل برای او بهترین و صمیمی ترین بوده و هست.غزل.غزل که سنگ صبوراست ،غزل که درمان است. می داند که از همان زمان که به شعر دچار بوده است به غزل هم دچار بوده است.چرا که می دانداولین بار که اراده ی نوشتن کرده است غزل نوشته است ،اگرچه دانش آموز دبستانی بوده و قالب محبوب بچه های دبستان مثنوی .می داند که آنروز در حین نوشتن مشق ،تحت تاثیر توصیف پاییزی آن درس و عبارت شنیده شدن صدای خش خش برگها در زیر پای عابران پاییزی ،روی صفحه ی تویی دفتر جلد زردش چیزی درر مایه های غزل نوشته است.چیزی که با وجود محروم بودن بلامنازع از ویژگی های شعری ،ولی در قالب غزل ریخته شده بوده و صاحب قافیه های باران و زمستان و برگریزان و..بوده است .اینها را از آن روزمی داند ولی نمی داندچرا با این که قالب محبوب دبستانی ها مثنوی است،ولی او در قالب غزل نوشته بوده است.و سالهاست که افسوس می خورد ...

با اینکه وزن را در فاصله حدود نیم ساعت ـ به دلیل اشتیاق زیاد ـ و تنها با مطالعه ی کتاب «روزنه»ی محمد کاظم کاظمی فرا گرفت،ولی ابتدا با دوبیتی قلم زد و سپس دوبیتی و غزل و سپس زمانی که در سال ۸۰رییس انجمن ادبی شهرش یک غزلسرا شد ،با عضویت در انجمن گذاشت تا غزل به کمترین حق خود برسد.

و حال آمده تا به یاد آن روزها با چند دوبیتی به روز شود!

گل سرخی کنارم فاتحه خواند

دل من بر مزارم فاتحه خواند

کسی آمد و با یک شعله ی آه

بر این دار و ندارم فاتحه خواند

۱۸/۷/۷۵

غزلهای دو حرفی می سرایی

زتابستان برفی می سرایی

غم و عشق و جوانی شاعرت کرد

عجب طرز شگرفی می سرایی

۱۷/۱/۷۷

(برای فایز):

توخورشید وفایی ،پرفروغی

برای واژه ها فصل بلوغی

تو از نسل بهاری:سبز و جاوید

و نیز از نسل مردان نبوغی

/۶/۷۷

همان دل را که گفتی دوست داری

برایت می فرستم یادگاری

ببخشایم که ناچیز است ای دوست

ندارم غیر آن دار و نداری

۲۴/۱/۷۸

نگاه مهربانت آفتابی

پراز عشق است و شور کامیابی

در این شبهای یلدایی فقط تو

برای خواهش قلبم جوابی

۱۰/۷/۷۸

سکوت من پراست از آه و فریاد

پراز شعر و دوبیتی های ناشاد

نمی گویم دلازارم تو کردی

خودم کردم که لعنت بر خودم باد!

۲۹/۸/۷۸

تو می دانی دلم در دوری از کیست؟

دلیل گریه های هر شبم چیست؟

من از هرکس که پرسیدم بلد بود

و هر کس جز خودت شد نمره اش ۲۰!

۱۳/۹/۷۸

گلی دادم تو را با این معانی

جوابم هست مثبت ای فلانی!

از این پس تا قیامت هم فقط تو

خیال شاعرم را میزبانی

/ ۱۱/۷۸

تورفته ای به جهان زنی که من نشدم

yadamnadadehand — Fri, 09 Oct 2009 06:28:18 GMT

خوش آمدی به من ِگوشه ای، به "زندان بود"

به آخرین رمق من که رو به پایان بود

خوش آمدی به روال جدید روز و شبم

به بازسازی تقویم من که ویران بود

نبودی و همه ی لحظه ها همیشه همان

غروب نیمه ی پاییز و سال آبان بود

غزل کناره گرفت از فضای دلخواهم

غزل که سنگ صبورم پس از خودت آن بود

تو تکه تکه مرا...کوه کوه ...ابراهیم!

سپس ندا شدم و زنده ای که انسان بود

اگر خدای نکرده، اگر زبانم لال

دوباره توی سرت فکر های شیطان بود؟

تورفته ای به جهان زنی که من نشدم

و برده ای رمقی را که رو به پایان بود

تفاله های مرا زیر خاک پنهان کن

وروی آن بنویس از نخست بیجان بود

تعصبی نشوی ناگهان اگر دیدی

که نام شاعره ات نام یک خیابان بود!!

غروب های من از روی میز افتادند

غروب ها همه اش جمله های ویران بود!

۱۰/۰۷/۸۸

یک یا دو بیت مانده به پایان شعر"زن"

yadamnadadehand — Fri, 31 Jul 2009 16:01:18 GMT

یک یا دو بیت مانده به پایان شعر"زن"

مردی نگاه می کند از واژه ها به من

مردی که لای شعر "زن "ام سرفه اش گرفت

حرفش شروع می شود از ریشه "زدن"

(داری مرا فرام...فراموش می کنی

لابد که ذک...که ذکر من افتاده از سخن)

بحثش ادامه می خورد وپخش می کند

ویروس لای قافیه هایم: اِهه اِهم

-مدیوم مانده ام که بیایی به لحظه هام

احضاری "توقع و تردید و سوءظن"!

دیگر به رنگ و بوی اتاقت نمی خورد

تصویرپاره پوره ی این چند کرگدن

دیگر شبانه های تورا پر نمی کند

خلوت گرفتن تو و یک ضبط واکمن

حالا اتاق خاطره هایت پر از من است

حالا که می دهی همه را نسبت لجن

حرفش شده است با همه ی حرفهای من

احساس می کنم که خدافرق کرده است

yadamnadadehand — Tue, 19 May 2009 16:46:57 GMT

سلام دوستان خوب من .واقعا معذورم از دوستانی که در این مدت به وب من سر زده اند ولی من به روز نبوده ام و نیز دوستانی که نظر داده اند و من با وجود سر زدن به همه ی آنها فرصت نکرده ام برای آنها کامنت بگذارم .منتظر بودم که پس از آنکه شعر جدید گفتم به روز شوم ولی فعلا با شعری از یکی دوسال پیش به روز .موفق و پایدار.

احساس می کنم که خدافرق کرده است

امشب که توی شهر هوا فرق کرده است

در شعر های تازه ی مرد مخاطبم

تک مرجع حروف ندا فرق کرده است

در من که هیچ وقت خودم را نزیستم

شکل جدید آینه ها فرق کرده است

طومار زندگی که مرا دور داده بود

این بار از به نام خدا فرق کرده است

در رفت و آمد تو فقط دیده ام اگر

چشمان مست شهر دوتا فرق کرده است

لازم نکرده باز ترا در کنار خود...

با بودن تو فرضیه ها فرق کرده است

مرد میان آینه ی شمعدان من

تا بوده است موی ترا فرق کرده است

شاید که خوبتر شده احساس من اگر-

نسبت به مرگ و روز جزا فرق کرده است

شاید که کفر باشدو شاید...ولی هنوز

احساس می کنم که خدا فرق کرده است

yadamnadadehand — Sat, 21 Mar 2009 07:40:18 GMT

سال نو مبارک

از شهر رفت با چمدانی که جاگذاشت

yadamnadadehand — Thu, 12 Feb 2009 17:18:18 GMT

از شهر رفت با چمدانی که جاگذاشت

ساعت شکست روی زمانی که جا گذاشت

از شهر رفت ، پشت سرش مه غلیظ شد

بر ترس دختر نگرانی که جاگذاشت

«از شهر رفت» وارد اشعار من شدو

تا چند وقت ورد زبانی که جا گذاشت

یک جمله حرف داشت :«خداحافظ شما»

من را نبرد توی بیانی که جا گذاشت

او مانده،او می آید و او فعل و فعل و فعل

یک فرض گیج بود گمانی که جا گذاشت

یک سایه پشت پنجره ،در خلوت حیاط

لبخند می زند به جهانی که جا گذاشت

...

yadamnadadehand — Fri, 09 Jan 2009 12:15:18 GMT

توجه همه را جمع کرده روی خودش

کبوتری که سر بام رفته توی خودش

سر و صدای خیابان ،صدای شلیک و...

فرار کرده از اینها به بغ بغوی خودش

هنوز روی سر آنتن است،کز کرده

و فکر می کند آیا به آرزوی خودش...؟

کجاست لانه اش اما، کجاست آرامش

هنوز در بدر است و به جستجوی خودش

سفید-سرخ معلق،فضا و چند پر...

کنار من جسدی رفته توی توی خودش!

yadamnadadehand — Sun, 07 Dec 2008 19:02:29 GMT

این غزل هم از غزلهای کتابم است که مرداد ۸۱ سروده شده.در برنامه استانی عطر تاره (۸۶/۸/۲۹)که مصاحبه داشتم بنا بر بحث پیش آمده قرار شد این غزل را بخوانم که بعدا بعضی از دوستان خواستند که آن را در اینجا قرار دهم .

یک شنبه دوم دی هشتاد بود که-

این سوی خوابهای خوشم صبح زود که-

رنگ افق برای نگاهم دوباره شد

گامی زدم به دوروبر این حدود که-

درسایه ای که عطر عبور فرشته داشت

دیدم زنی ست روی مسیرم عمود که-

الهام عاشقانه ای از صبح چشم هاش

بیت چهارم غزلم را سرود که...

حالا که طی شده ست غروب دوشنبه مان

لازم نکرده هی بکنم وانمود که...

یک برگ سالنامه ی هشتاد چارتا

افتاده در اتاق تو با این نوشته ها

ابیات پنجم و ششم شعر رمزی اند

مشتی از آن حروف و رقم های بی صدا!

یک سمت صفحه هم دو کبوتر کشیده ای

زیرش نوشته ای به: عروس عروس ها

امضا :دوشنبه سوم دی دور صفحه هم

یک کادر رسم کرده ای از حرفهای " آ "

در گوشه ی اتاق هم انگار ...نه !منم

آن پاره های عکس که سطل زباله را...

حالا کنار پارگی شعر "عشق " تو

افتا ده روی میز من این برگ چارتا!

دارند روی سقف تو کابوس می تنند

yadamnadadehand — Thu, 20 Nov 2008 15:13:18 GMT

مرا تلنگر یادت بس

تا گیتار غزلی بردارم

و زیر پنجره ماه برنیامده

تا سحر بنوازم منوچهر آتشی

واما این بار یک غزل تازه از تنور دراومده!

دارند روی سقف تو کابوس می تنند

بیجان ترین لغات که در بستر منند

هم بستران بی تن و و بی شکل و نام من

آمیزه ای از آتش و مرد و تو و زنند

خورشید را به قافیه های تو راه نیست

تا پرده های پنجره ات سنگ و آهنند

در آرواره های تو افتاده ام که هی

اعضام را به دور خودم می پراکنند

بیرون؟ هوا ی شب به همین شکل ابری است

ماه و ستاره ها همه "تاریک " روشنند

آوار چند ساله ی شبهای قرمز است

برلحظه های من که تو را رنگ می زنند

لعنت به روزها به شب ختم می شوند

لعنت به روزها که پراز هول رفتنند

اضلاع و گوشه های تو صبحی که خط خطی است

این شهر را بدون تو بیدار می کنند

مردی که گاه با من و بی من نبوده را

بعد از خودم به زندگی ام وصله می زنند!

امیدوارم نخواهید از نقد ها و نظرات سازنده تان بی نصیب بمانم

عطر تاره

برنامه زیبای "عطر تاره"که برنامه ای کاملا هنری و زیبا می باشد و به شعر و ادبیات امروز می پردازد

هر چهار شنبه شب ساعت ده توسط صدا و سیمای استان بوشهر برگزار می شود. مهمانهای قبلی این برنامه :

آقایان :مجید اجرایی،رضا معتمد،علی هوشمند،

صالح دروند،عبداله رییسی و...و خانم الهام مردانی بوده وهفته گذشته هم من مهمان این برنامه بودم و گویا مهمان این هفته هم سید محمد رضا هاشمی زاده خواهند بود .

یادم نداده اند

yadamnadadehand — Tue, 11 Nov 2008 17:12:18 GMT

یک غزل از کتابم(دو پیرهن جلوتراز خودم-۸۳)

مشکل نه از من است نه از خودنویس من

لکنت نریز بر ززبان سلیس من

نگذار شهر پر شود از راستِ دروغ

حالا که داغتر شده حرف و حدیث من

پاییز،تو،خدا،غزل و نام کوچکت

مجموعه ای ست از کلمات نفیس من

دیگر گذشت این که به حیرت بیفتی از -

رقصیدن دم اسبی و موزون گیس من

باید خسوف توی زمان دایمی شود

تا در ندای تو بشوم "ماهدیس من!"

یادم نداده اند که وقتی تو نیستی

باید کسی به غیر تو باشد انیس من

خرچنگ قورباغه ایِ حرفهای راز

طاقت نداشتند که در خودنویس من...